Tour: Kris Boeckmans is even de weg kwijt

3 juli 2012
1341479822Kris

Bewogen dag voor Vacansoleil-DCM in derde etappe
In het zicht van de haven reed Kris Boeckmans zomaar op kop in de derde etappe van de Tour de France. In 1994 had Vacansoleil-DCM-manager Jean-Paul van Poppel het goede voorbeeld gegeven aan zijn pupillen door in Boulogne-sur-Mer naar de ritzege te spurten, maar aan de Franse kust kon Boeckmans een streep door zijn podiumkansen zetten omdat hij vlak voor de finish verkeerd reed.

Het was tekenend voor de bewogen dag van Vacansoleil-DCM. Verschillende renners van de Nederlandse World Tour-ploeg kwamen ten val. Voor Lieuwe Westra betekende dat dat hij een kruis over zijn klassement kan maken. Onder anderen Johnny Hoogerland en Rob Ruijgh kwamen er met minder desastreuze gevolgen van af. Marco Marcato kwam vlak voor de finish ten val. Dat brak hem én Kris Boeckmans op in de strijd om de prijzen.

Westra baalde als een stekker. “Een keer lag ik erbij en een keer werd ik lang opgehouden. Binnen korte tijd kan ik een streep door het klassement zetten. Ik moet de knop nu omzetten. Een ritzege en de tijdritten zijn nu mijn doelen. Ik heb pijn aan mijn knie, maar ik denk dat de fysieke schade meevalt.”

Hét verhaal van de dag in het kamp van Vacansoleil-DCM was echter de misser van Boeckmans. Door de val van Marcato moest de Vlaming zelf zijn plan trekken om in kansrijke positie te komen. Een ‘sprongetje’ was nodig om aan het front te komen en voordat hij er erg in had, reed hij met nog maar driehonderd meter te gaan op kop. “Ik zette me neer op mijn zadel en kijk onder me door hoe de situatie achter me was”, blikt hij terug. “Juist op het moment dat ik omkijk, pak ik de verkeerde weg.”

Een dure vergissing. “Ik hield de benen even stil en had nog een ‘cartouche’ over. Een topvijfklassering was zeker realistisch. Tsja, een klein foutje. Ik rijd verkeerd en m’n koers is over. Mijn eigen fout. Ik had deze etappe nochtans tevoren aangeduid. Deze aankomst was me op het lijf geschreven. Hier kwam het meer op kracht aan, dan op wringen. Een gemiste kans, maar het is zo.”

Lees hier het volledige artikel